Z dziennika bojowego medyka ZSU: Dezercja w armii. Darek uciekł i schował się w domu [ODCINEK 4]

Był młody, niski, bardzo aktywny. Otrzymaliśmy rozkaz wziąć go do siebie do batalionu, jako kierowcę. Od razu zapytał, czy to prawda, że dostajemy 100 tysięcy hrywien na rękę. To jakieś 2500 dolarów miesięcznie. Tak, dostajemy, ale szybko tracisz ochotę na kasę i chcesz raczej po prostu siedzieć w domu.

Po dwóch dniach się przyzwyczajasz do wybuchów

Dowódca dał rozkaz, żeby od razu go wysłać na dyżur, czyli na pozycje. Wtedy tam było jeszcze w miarę OK. Pociski moździerzowe często latały nad chatą, gdzie stacjonowała nasza ewakuacyjna ekipa. Czasem, nawet blisko przylatywały duże pociski lub rakiety z wyrzutni Grad. Ale do takich warunków szybko się dostosowujesz — następnego dnia już w zasadzie normalnie możesz spać. I chowasz się do piwnicy tylko wtedy, kiedy już zaczyna spadać bardzo blisko.

Wydawało się, że Darek też się przystosował.

Miejsce naszej pracy niestety nie było zbyt fajne, ale innego nie pozwolili nam szukać. To był zwykły trzypiętrowy blok, bez piwnicy. Okna zastawiliśmy drewnianymi pudłami po pociskach artyleryjskich, do środka nasypaliśmy ziemi. Pudeł nam nie brakowało, bo obok były pozycje naszej artylerii, która często waliła w kierunku Bachmutu. Z drugiej strony, wesoło nie było, bo Ruscy też regularnie bili ku nam. W mieszkaniu piętro wyżej, pośrodku pokoju leżał niewybuch, a ściana bloku od strony wroga cała była w dziurach, przez które my wyrzucaliśmy śmieci i reklamówki z naszymi odchodami. Kanalizacja w budynku oczywiście nie działała.

Trzeba powiedzieć prawdę, że Darek był dobrym kierowcą. Naprawić samochodu co prawda nie potrafił, ale mieliśmy i gorszych szoferów w ekipie. Jeździć za to z rannymi umiał. Jak trzeba było, to wyjechał nawet w nocy bez świateł. Noktowizorów do tego oczywiście nie mieliśmy.

Każdy ostrzał okolic naszego bloku sprawiał, że Darek chował się w korytarzu, zakładał hełm i kamizelkę kulodporną. Cały czas było słychać, jak krzyczy: „kiedy to się skończy, kiedy to się skończy”. Koledzy nie bardzo starali się go uspokajać. Śmiali się, że chowa się od całkiem dalekich ostrzałów i dołączali do niego w korytarzu tylko wtedy, kiedy już odłamki biły po ścianach bloku — i to też nie za każdym razem. Przez to, że ostrzały były częste, to Darek większość czasu spędzał w tym korytarzu, a nie w łóżku, jak robili to inni.

Choć się bał, to na ewakuację rannych jechał i nie odmawiał.

Dyżury mieliśmy co dwie doby. Dwa dni pilnujesz frontu, dwa dni odpoczywasz na chacie. 10 kilometrów w tyle.

Czytaj także: Z dziennika bojowego medyka ZSU: „ja tu ze śmiecią pracuję” [ODCINEK 1]

dezercja, ukraina, darek, zsu, czasiw jar, donbas
Na zdj. widok z bloku, gdzie pozycje mieli medycy 30. Brygady ZSU, Czasiw Jar na Donbasie, fot. arch. własne autora.

Moment, kiedy nie dajesz rady wytrzymać na froncie

Był taki jeden dyżur, że ostrzały były faktycznie bardzo mocne. Obok nas spadło coś dużego. Po trafieniu ziemię wybiło gdzieś na metrów trzydzieści, a potem ona spadała i wydawała dźwięk podobny do lekkiego szelestu. Prawie, jak liście jesienią. Nie od razu skojarzyliśmy, że to właśnie tak powoli spada ziemia uniesiona wybuchem.

Po kolejnym wyjeździe z ewakuacją rannego Darek powiedział, że nie da rady tego wytrzymać. Ja mu na to, żeby się nie nakręcał, bo nic tu strasznego nie ma. Potem mieliśmy dwa dni odpoczynku na chacie. Na następny dyżur Darek powiedział, że już nie pojedzie. Wkurwiło mnie to bardzo. Przez to, że powiedział to przed samym wyjazdem. Że jest tchórzem, że nie mam nikogo w tym momencie, kto mógłby go zmienić. Że teraz ma to zrobić za niego inna osoba. A szczególnie wkurwiłem się przez to, że inne chłopaki są w dużo gorszych warunkach. Dalej siedzą w okopach, a ten, co kiedyś opowiadał, że jest prawdziwym chłopem z jajami, zrezygnował ze swoich obowiązków.

Powiedziałem mu sporo bardzo niemiłych słów i pojechaliśmy na dyżur we dwójkę, bez kierowcy. I przez to musiał zostać na dyżurze na te dodatkowe dni koleś, który już swoje dwie doby się tam męczył.

O tym, że Darek zrezygnował z wyjazdu na dyżur, musiałem poinformować kierowników batalionu. Pogadali z nim, postraszyli konsekwencjami. Za parę dni wysłano go na tyły i polecono znaleźć sposób, jak zwolnić się z wojska i już nigdy nie wracać.

Czytaj także: Z dziennika bojowego medyka ZSU: „Tutaj nie ma świąt. Czekamy, żeby wywieźć rannego kolegę i na urlop” [ODCINEK 3]

dezercja, ukraina, darek, zsu, czasiw jar, donbas
Na zdj. samochód do ewakuacji rannych należący do medyków 30. Brygady ZSU, Czasiw Jar na Donbasie, fot. arch. własne autora.

Dezercja

Nie zwolnił się. Za jakiś czas wysłali nas w inne miejsce, gdzie już nie było tak głośno i ewakuacja rannych odbywała się w spokojniejszych warunkach. Darek znowu jeździł na dyżury i o tamtej historii zapomnieliśmy. Ale po roku służby, kiedy trzeba było wysłać kogoś na zmianę bliżej zera z zagłuszarką antydronową, to Darek uciekł. Poszedł w tzw. samowolkę. Zdezerterował i się chowa.

Nie wiem, jak go oceniać. Wiadomo. Jest tchórzem. Ale na wojnie nie boi się tylko wariat albo martwy. Choć wiem po sobie, że bez względu na warunki, tak bym się nie zachował. Darek raczej przetrwa wojnę i będzie żył. Kiedyś będzie opowiadać dzieciom i wnukom, że był wielkim bohaterem. Prawdy nikt się nie dowie. Zresztą po co dzieciom wiedzieć, że tata był tchórzem? Uważam, że trzeba im wbijać do głów, że jaja trzeba mieć zawsze. Dzieci muszą wierzyć, że ich przodkowie byli bohaterami, a nie normalnymi ludźmi, którzy czasem się boją, a nawet uciekają.

Czytaj także: Z dziennika bojowego medyka ZSU: Jedzenie w armii. „W ukraińskim wojsku nieźle karmią” [ODCINEK 2]

O Autorze cyklu z dziennika bojowego medyka ZSU

Volodymyr Huliuk jest bojowym medykiem 30. Brygady Sił Zbrojnych Ukrainy. Zgłosił się do armii jako ochotnik w lutym 2022 roku. Do napaści Rosji na Ukrainę był przewodnikiem po Strefie Czarnobylskiej oraz po stolicy. Oprowadzał między innymi polskie wycieczki. Ma żonę i dwie córki, które czekają w Kijowie aż ich mąż i tata wróci z frontu. Jednostkę Volodymyra Huliuka możecie wesprzeć poprzez zrzutkę Fundacji UA Future, dedykowaną temu batalionowi ZSU.

PostPravda, PostPrawda, Post Prawda, Post Pravda, slajd, reklama

W tym tygodniu

SimRus – Symulator Ruskiego Miru

SimRus - Symulator Ruskiego Miru, czyli jak wygląda życie w Rosji. Tekst stworzony na podstawie prawdziwych historii.

Musk kupił Twittera z pomocą funduszu 8VC, który zatrudnia synów rosyjskich oligarchów

Sąd w Kalifornii nakazał firmie X ujawnić dane swoich inwestorów. Wśród nich znalazł się fundusz 8VC, który obecnie zatrudnia synów rosyjskich oligarchów.

Partia Umarłych przeciwko putinowskiej Rosji

Partia Umarłych rozpoczęła swą działalność jako projekt artystyczny i polityczny w 2017 roku w Petersburgu i stała się znana ze swoich akcji, występów i innych wydarzeń w Rosji. Władze Kremla uznały ją za zagrożenie i zaczęły prześladować jej członków. Wielu działaczy partii zostało zmuszonych do emigracji i obecnie organizują podobne akcje na całym świecie.

Ukraińscy żołnierze szukają zemsty na siłach Putina w Kursku

Ukraińcy szukają zemsty na swój sposób i chcą napierać na terytorium wroga - relacjonuje z Ukrainy Askold Krushelnycky.

O papieżu i Bogu w czasie wojny: Paweł Gonczaruk, biskup, który został w Charkowie [WIDEO]

Biskup diecezji charkowsko-zaporoskiej Paweł Gonczaruk nie opuścił miasta, leżącego bardzo blisko linii frontu przez całą inwazję Rosji na Ukrainę.

„Dusza i ciało”. Tatuaże, które w rosyjskiej niewoli stają się wyrokiem

Dla jednych tatuaże są osobistą pamiątką, dla innych deklaracją wartości i przywiązania do ojczyzny. Dla rosyjskich służb więziennych z kolei mogą być pretekstem do dodatkowych tortur na jeńcach wojennych.

„Jesteś z nami lub znikasz”. Rosyjskie mechanizmy represji na dziennikarzach

Od 2022 roku Rosjanie popełnili blisko 1000 zbrodni przeciwko dziennikarzom i mediom w Ukrainie. Obecnie blisko 30 pracowników mediów przebywa w okupacyjnych więzieniach. Tekst powstał w ramach projektu Dziennikarstwo w zagrożeniu, współfinansowanego ze środków Centrum Mieroszewskiego.

40 lat na fotelu prezesa Surgutnieftiegazu. Jak Władimir Bogdanow przetrwał ZSRR, Jelcyna oraz Putina i dlaczego Ukraina bombarduje jego zakłady naftowe

Władimir Bogdanow, wieloletni prezes rosyjskiej spółki naftowej Surgutnieftiegaz, to bardzo ugruntowany człowiek na rynku rosyjskich surowców. Obecny w tym świecie na skrzyżowaniu wielkiej polityki i wielkiego biznesu od ponad 40 lat.

Prof. Jan Kubik dla PostPravda.Info o wyborach w USA: To „poranek nad bagnem dekretów”

„Obawiam się, że demokratom nie starczy energii na edukowanie Amerykanów, jak ważna jest polityka zagraniczna. Tym bardziej, że nawet nie wszyscy demokratyczni senatorzy rozumieją jej znaczenie” – mówi o wyborach w USA prof. Jan Kubik, socjolog i politolog związany z Rutgers University w New Jersey

Wołodymyr Zełenski o relacjach z USA: „To jak Kevin sam w domu – kolejna część”. Czy Rosjanie kupują Amerykę?

Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski uważa, że błędem było spotkanie Donalda Trumpa z Władimirem Putinem na Alasce, bo sprawiło, że z rosyjskiej propagandowej narracji wojennej została zdjęta izolacja. W podobnym tonie ukraiński przywódca mówi o umowie na zakup rosyjskiego diesla przez Stany Zjednoczone.

Każdego dnia nowe zniszczenia. Słowiańsk we wrześniu 2026 roku. Esej w formie dziennika o życiu w warunkach wojny

Spalony targ, ostrzelany pomnik radzieckich żołnierzy – wyzwolicieli spod hitlerowskiej okupacji, ruiny w centrum miasta, brak prądu i wody, nieustanny warkot dronów – tak wygląda dziś Słowiańsk. Życie pod ostrzałem wymaga szczególnego podejścia do strachu i nieprzewidywalności śmierci.

Punkty zwrotne: Jewgienij Domożyrow, czyli Nawalny Wołogdy: „Widziałem, że naszych chłopców będą przerabiać na mięso”

Jewgienij Domożyrow, rosyjski działacz opozycyjny, publicysta i obrońca praw człowieka z Wołogdy, w rozmowie z Jędrzejem Morawieckim.

Rosja może rościć sobie prawa do państw bałtyckich

Rosja na razie nie wysuwa roszczeń wobec państw bałtyckich. Coraz bardziej konsekwentnie tworzy jednak historyczny i prawny język, za pomocą którego pewnego dnia takie roszczenia będzie można sformułować. A rosyjskie doświadczenia ostatnich lat pokazują: jeśli w Rosji zaczyna się mówić o sąsiednich państwach i narodach językiem nienawiści, wojna jest blisko.

Powiązate tematy